Ik heb deze blog inmiddels vaak herschreven en ik heb het met zoveel zorg als mogelijk geschreven. Het is mijn kijk op stotteren en geen harde wetenschap.
De mensen die mij kennen weten niet beter dan dat ik stotter. Eigenlijk is het best vreemd als je beseft dat ik tot mijn 12e levensjaar een vloeiende spraak had. Wat is stotteren eigenlijk? Als we de Dikke van Dale er even bijpakken dan is de exacte betekenins "gebrekkig spreken door het herhalen van klanken".
Het lijkt zo simpel. Stotteren is het herhalen van klanken. Feitelijk gezien is dat natuurlijk ook wel zo, maar voor mij is het "gebrekkig" spreken maar één van de aspecten van het stotteren. Het is naast de hapering in woorden voor een deel ook de mentale druk/frustratie maar ook de mogelijke reactie van een gesprekspartner. Laat hij je rustig uit stotteren of vult hij het woord in?
Hoewel ik nog nooit ben uitgelachen om mijn stotteren wil ik natuurlijk dat een zin er vloeiend uit komt. Helemaal wanneer ik een heel gaaf verhaal wil vertellen, een presentatie geef of als ik nieuw in een groep ben.
Dat laatste is overigens voor mij echt killing. Het moment dat je als nieuwe persoon in een groep komt en iedereen verwachtingsvol luistert naar je naam en andere interessante feitjes. Gelukkig heb ik geen moeite met mijn eigen naam uitspreken, maar als men mij vraagt waar ik vandaan kom dan is mijn antwoord meestal "Uit de omgeving van Gouda". Een veilig antwoord omdat ik Waddinxveen meestal niet vloeiend kan uitspreken (De laatste tijd gaat het overigens beter :-) ). Soms ontkom je ik er niet aan om een "moeilijk" woord uit te spreken. Het is bijvoorbeeld handig dat de pizza bij mij thuis wordt bezorgd in plaats van Gouda. Overigens is de hapering en de vrees voor het woord Waddinxveen woord pas onstaan nadat ik een paar keer stotterde op het woord. Dus eigenlijk creëer ik als stotteraar soms mijn eigen "probleem" of angst.
Als ik in gesprek ben met één of meerdere mensen dan gaat het aan het begin meestal gewoon goed. Als er meer stotters komen vind ik het vaak fijn om de focus even bij mij weg te halen. Dit doe ik dan door een open vraag te stellen aan de andere persoon waardoor ik mijzelf even de kans geef om op adem te komen. Want heftig stotteren is toch echt wel topsport en zou misschien wel een discipline moeten zijn op de paralympics.
Dat op adem komen... poeh, laten we het daar eens over hebben. In mijn spraak heb ik kleine en grote stotters. De kleine maak ik mij niet druk om en de meeste mensen zal dit niet eens opvallen. Dit is dan bijvoorbeeld: Ddde om het woord de uit te spreken. Ook mensen die "vloeiend" spreken hebben deze stotters ook wel eens. Dus wat dat betreft is er geen man overboord.
Maar de echte grote stotters zijn het lastigst en voelen voor mij aan als een gevecht tussen Badr Hari en Rico Verhoeven. Bijvoorbeeld Kibb Kibb Kibb Kibb Kibb kibbbeeeling. Bij het laatste woord pers ik met alle kracht die ik heb het woord eruit. Niet geheel effectief. Het kost veel kracht en je moet soms erna echt even op adem komen.
Over de jaren heen heb ik een eigen kruiswoordenboek ontwikkeld. Niet eentje zoals je op vakantie doet, maar een lijstje in mijn hoofd met lastige woorden en vervangende woorden. Het kan dus best voorkomen dat iemand in een gesprek helemaal niet doorheeft dat ik stotter. Maar helaas bleek deze techniek niet waterdicht. Ik had zo'n grote lijst met ontwijkende woorden gemaakt dat er bijna geen enkel woord meer veilig was en ik meer bezig was met het ontwijken van woorden dan een normaal gesprek aangaan. Dit lijstje leverde mij uiteindelijk meer stress op dan het mij stress ontnam. Dat is voor mij de reden geweest om begin 2019 weer een logopedist te bezoeken (Centrum Voor Stottertherapie in Gouda). Tijdens deze 1 op 1 sessies heb ik verschillende technieken geleerd.
Hoewel ik natuurlijk nog wel stotter leer ik ermee om te gaan bijvoorbeeld door spraaktechnieken te gebruiken. Deze technieken pas ik momenteel toe:
- Langzamer spreektempo
- Soft contacts (Light Articulatory Contacts)
- Stoppen in de stotter even in mijn hoofd zeggen en door, of soms het woord gewoon helemaal niet afmaken en gewoon doorgaan.
Sinds een paar maanden neem ik ook deel aan groepssessies. Ik vind het heel nuttig om te horen tegen welke uitdagingen andere stotteraars aanlopen. Want geen enkele stotteraar is hetzelfde. We helpen elkaar met tips en tricks en we bekijken wat voor overlap we hebben in de uitdagingen en we bedenken dan ook oplossingen voor "problemen". Vaak zijn dit hele leuke gesprekken maar soms ook confronterend en emotioneel.
Hoewel ik er vanuit ga dat het stotteren nooit helemaal weg gaat ben ik wel erg blij met de voortgang die ik heb gemaakt de afgelopen maanden. Het stotteren hoeft van